ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚਿਆ ਇੱਕ ਹੀਰਾ: ਓਲੰਪੀਅਨ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਗਾਥਾ-
*ਸੁਰਜੀਤ ਹਾਕੀ ਸੋਸਾਇਟੀ ਨੇ ਸੁਰਜੀਤ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰੱਖਿਆ*
-ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ-
ਇਹ 7 ਜਨਵਰੀ, 1984 ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਸੀ, ਇੱਕ ਸੰਘਣੀ, ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਪਮਾਨ ਲਗਭਗ ਜਮਾਅ ਤੱਕ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਪਿੰਡ ਬਿਧੀਪੁਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਾਈਵੇਅ ‘ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਇੱਕ ਜ਼ਾਲਮ ਮੋੜ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਜ਼ੀਰੋ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਖੇਡਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ – ਓਲੰਪੀਅਨ ਸਰਦਾਰ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਰੰਧਾਵਾ, ਮਹਾਨ ਡਿਪ ਡਿਫੈਂਡਰ ਅਤੇ ਸਾਬਕਾ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕੀ ਕਪਤਾਨ – ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸੜਕ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੁਖਾਂਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ, ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਸਟਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ੋਤਮ ਪੰਥੇ ਦੀ ਵੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਾਬਕਾ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਕੋਚ ਰਾਮ ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਾਲ-ਵਾਲ ਬਚ ਗਏ। ਅੱਜ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ ਦੀ 42ਵੀਂ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਮਨਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਸ਼ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਰੁਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਦਾਨ ‘ਤੇ ‘ਪੈਨਲਟੀ ਕਾਰਨਰ ਦਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ’ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਲਈ ਇੱਕ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਯੋਧਾ ਸੀ।
10 ਅਕਤੂਬਰ, 1951 ਨੂੰ ਜਨਮੇ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਟੇਟ ਕਾਲਜ ਆਫ਼ ਸਪੋਰਟਸ, ਜਲੰਧਰ (ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਅਧੀਨ) ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੰਬਾਈਨਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਜ਼ ਟੀਮ ਲਈ ਇੱਕ ਡੂੰਘੇ ਡਿਫੈਂਡਰ ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਐਮਸਟਰਡਮ ਵਿੱਚ 1973 ਦੇ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਅਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਸਨੇ ਕੁਆਲਾਲੰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ 1975 ਦੀ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ। ਸੁਰਜੀਤ ਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਰੀਅਰ 1978 ਦੇ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ, 1974 ਅਤੇ 1978 ਦੀਆਂ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ 1976 ਦੀਆਂ ਮਾਂਟਰੀਅਲ ਓਲੰਪਿਕ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਬੈਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਉਸਨੂੰ 1973 ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਹਾਕੀ ਇਲੈਵਨ ਅਤੇ 1974 ਵਿੱਚ ਆਲ-ਸਟਾਰ ਹਾਕੀ ਇਲੈਵਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਰਥ, ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਵਿੱਚ ਏਸਾਂਡਾ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਹਾਕੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਅਤੇ 1978 ਦੀਆਂ ਏਸ਼ੀਅਨ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸਕੋਰਿੰਗ ਚਾਰਟ ਵਿੱਚ ਸਿਖਰ ‘ਤੇ ਰਿਹਾ।
ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਕਰੀਅਰ ਦੌਰਾਨ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਕੀਲ, ਸੁਰਜੀਤ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇੰਡੀਅਨ ਏਅਰਲਾਈਨਜ਼ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਚੰਚਲ ਰੰਧਾਵਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫੀਲਡ ਹਾਕੀ ਖਿਡਾਰੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਟੀਮ ਦੀ ਕਪਤਾਨੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਰਬਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਰੰਧਾਵਾ, ਇੱਕ ਲਾਅਨ ਟੈਨਿਸ ਖਿਡਾਰੀ ਹੈ। 1998 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਅਰਜੁਨ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੁਰਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਹਾਕੀ ਦੇ ਕੱਦ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਲਈ ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕੀ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਕਟਰਾਂ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ, ਸਹੂਲਤਾਂ ਅਤੇ ਮੈਚ ਫੀਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਆਖਰੀ ਪਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਸਨੇ ਖੇਡ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਲੜਾਈ ਲੜੀ। ਉਸਨੇ ਹਾਕੀ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿੱਤੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣ ਲਈ “ਸਪੋਰਟਸਮੈਨਜ਼ ਬੈਨੀਫਿਟ ਕਮੇਟੀ” ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਕ੍ਰਿਕਟ ਮਾਡਲ ਵਰਗੇ ਬੈਨੀਫਿਟ ਮੈਚਾਂ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੌਰਾਨ ਕਿਹਾ ਕਿ “ਸਾਡੀ ਕਮੇਟੀ ਹਰ ਸਾਲ ਪੰਜ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇਗੀ, ਸਾਰੀ ਕਮਾਈ ਸਿੱਧੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇਗੀ । ਉਹ ਰਿਟਾਇਰਡ ਐਥਲੀਟਾਂ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਓਲੰਪੀਅਨ ਕਪਤਾਨ ਰੂਪ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਫੰਡਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਰ ਜਾਣਾ ।
ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਹਿਲ: ਸੁਰਜੀਤ ਲਈ ਇੱਕ ਲਾਭਕਾਰੀ ਮੈਚ—ਭਾਰਤ ਬਨਾਮ ਪਾਕਿਸਤਾਨ, 4 ਜਨਵਰੀ, 1984 ਨੂੰ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਟੇਡੀਅਮ ਵਿੱਚ ਫ਼ਿਕਸ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਉਮੀਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ—ਦੀਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸਟਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀਆਂ, ਤਿਆਰੀਆਂ ਸਿਖਰਾਂ ‘ਤੇ ਸਨ। ਸੁਰਜੀਤ, ਚਾਰ ਮੈਚਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਅਡੋਲ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ “ਇਹ ਮੇਰੇ ਕਰੀਅਰ ਦਾ ਸਿਖਰ ਹੋਵੇਗਾ,” । ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਹੋਰ ਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ: ਮੈਚ ਨੂੰ ਅਣਕਿਆਸੇ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਮੁਲਤਵੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। 6 ਜਨਵਰੀ ਨੂੰ, ਸੁਰਜੀਤ, ਕਮੇਟੀ ਸਕੱਤਰ ਪ੍ਰਸ਼ੋਤਮ ਪੰਥੇ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੇ ਵਾਹਗਾ ਸਰਹੱਦ ‘ਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਕੇ ਮੈਚ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਡਿਊਲ ਕੀਤਾ। ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੁਖਾਂਤ ਵਾਪਰਿਆ । ਮੌਤ ਦੀ ਬੇਰਹਿਮ ਪਕੜ ਨੇ ਸੁਰਜੀਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੋਤਮ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਹ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦਾ ਹਾਕੀ ਹੀਰਾ ਖੋਹ ਲਿਆ। ਕਾਸ਼ ! ਜੇਕਰ ਮੈਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਸੁਰਜੀਤ ਪਹਿਲੇ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕੀ ਖਿਡਾਰੀ ਹੁੰਦੇ ਜਿਸਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।
“ਪੈਨਲਟੀ ਕਾਰਨਰ ਦਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ” (ਪੈਨਲਟੀ ਕਾਰਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ) ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸੁਰਜੀਤ ਦੇ ਡਰੈਗ ਫਲਿੱਕ 120 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਘੰਟਾ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਗਰਜਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਟੁੱਟ “ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੰਧ” ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੇ ਬੌਬ ਕੈਟਰਾਲ ਅਤੇ ਪਾਲ ਬਾਰਬਰ, ਪੱਛਮੀ ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਪੀਟਰ ਟਰੰਪ ਅਤੇ ਮਾਈਕਲ ਪੀਟਰ, ਹਾਲੈਂਡ ਦੇ ਟਾਈਜ਼ ਕਰੂਜ਼ ਅਤੇ ਪਾਲ ਲਿਟਜੇਂਸ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਅਨਵਰ ਅਹਿਮਦ ਖਾਨ ਵਰਗੇ ਦੰਤਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉੱਚਾ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਪੂਰਬੀ ਰੇਲਵੇ ਅਤੇ ਇੰਡੀਅਨ ਏਅਰਲਾਈਨਜ਼ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕਾਰਜਕਾਲ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਇਆ, ਇਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਸਦੇ ਪਿਆਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਉਸਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਦਾ ਅਹੁਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੁਰਜੀਤ ਨੂੰ ਅਮਰ ਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਣ – ਇੱਕ ਯੋਧਾ ਜੋ ਹਾਕੀ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਇਆ – ਸੁਰਜੀਤ ਹਾਕੀ ਸੋਸਾਇਟੀ (ਰਜਿਸਟਰਡ) 1984 ਵਿੱਚ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਖਿਡਾਰੀਆਂ, ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ, ਉਦਯੋਗਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੀ। ਇਸਨੇ ਜਲੰਧਰ ਵਿੱਚ ਸਾਲਾਨਾ ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਸੁਰਜੀਤ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਹਾਕੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਟੇਡੀਅਮ ਦੇ ਘਾਹ ਵਾਲੇ ਮੈਦਾਨ ‘ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਈ। ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ, ਰੂਸ, ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼, ਯੂਗੋਸਲਾਵੀਆ, ਕੈਨੇਡਾ, ਇੰਗਲੈਂਡ, ਅਮਰੀਕਾ, ਕ੍ਰੋਏਸ਼ੀਆ, ਮਲੇਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਪਾਵਰਹਾਊਸਾਂ ਨੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕੁਲੀਨ ਵਰਗ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ, ਸੁਸਾਇਟੀ ਨੇ 23 ਅਕਤੂਬਰ ਤੋਂ 1 ਨਵੰਬਰ, 2025 ਤੱਕ 42ਵੇਂ ਐਡੀਸ਼ਨ, ਇੰਡੀਅਨ ਆਇਲ ਸਰਵੋ ਸੁਰਜੀਤ ਹਾਕੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕੀਤੀ – ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਡੀਅਨ ਆਇਲ ਮੁੰਬਈ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਰੇਲਵੇ ‘ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਜੀ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਤਾਜ ਪਹਿਨਾਇਆ। ਅਤਿ-ਆਧੁਨਿਕ ਸਹੂਲਤਾਂ, ਸਾਲਾਨਾ ਨਵੀਨਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਣਥੱਕ ਸਮਰਪਣ ਦੁਆਰਾ, ਸੁਸਾਇਟੀ ਨੇ ਸੁਰਜੀਤ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਾਕੀ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿੜ ਦਾਨ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਸੁਸਾਇਟੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਮਹਿਮਾਨਨਿਵਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ 15 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਕਦ ਇਨਾਮ ਅਤੇ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸੁਰਜੀਤ ਹਾਕੀ ਸੋਸਾਇਟੀ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਰਲਟਨ ਪਾਰਕ ਹਾਕੀ ਸਟੇਡੀਅਮ ਦਾ ਨਾਮ “ਓਲੰਪੀਅਨ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਹਾਕੀ ਸਟੇਡੀਅਮ” ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਪਿੰਡ “ਦਾਖਲਾ” ਦਾ ਨਾਮ “ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਵਾਲਾ” ਰੱਖਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ – ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀਆਂ। “ਸੁਰਜੀਤ ਹਾਕੀ ਦੇਖੋ—ਆਲਟੋ ਕਾਰ ਜਿੱਤੋ” ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰੂਤੀ ਆਲਟੋ ਕਾਰਾਂ, ਮੋਟਰਸਾਈਕਲਾਂ, ਫਰਿੱਜਾਂ ਅਤੇ ਐਲਸੀਡੀ ਵਰਗੇ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਭੀੜ ਨੂੰ ਲੁਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਖੇਡ ਲਈ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਫਾਈਨਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਿੱਚੇ ਗਏ ਸਨ। ਸਾਲ ਭਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਕੋਚਿੰਗ ਕੈਂਪ ਉਤਸੁਕ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਲੇ “ਨਵੇਂ ਸੁਰਜੀਤ” ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਡਿਪਟੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਡਾ. ਹਿਮਾਂਸ਼ੂ ਅਗਰਵਾਲ, ਆਈਏਐਸ; ਸੀਈਓ ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ; ਸਕੱਤਰ ਜਨਰਲ ਸੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਪਾ; ਅਤੇ ਸਕੱਤਰ ਰਣਬੀਰ ਸਿੰਘ ਟੁੱਟ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਕੈਂਪ – 14-19 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ 200+ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਪੋਸ਼ਣ (ਦੁੱਧ, ਫਲ, ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਬਦਾਮ, ਕੈਂਡੀਜ਼) ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਓਲੰਪੀਅਨ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਹਾਕੀ ਅਕੈਡਮੀ ਸੁਰਜੀਤ ਹਾਕੀ ਸਟੇਡੀਅਮ ਵਿੱਚ ਵਧ-ਫੁੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਮਰ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ । ਸੁਸਾਇਟੀ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਹਾਂ ਅਤੇ ਚਾਹਵਾਨ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਲਈ ਸਕਾਲਰਸ਼ਿਪਾਂ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਹਾਕੀ ਦੇ ਦਿੱਗਜਾਂ, ਓਲੰਪੀਅਨਾਂ, ਖੇਡ ਹਸਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਭਾਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਬੰਧਨ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਐਂਟਰੀ ਮੁਫ਼ਤ ਹੈ—ਕੋਈ ਗੇਟ ਫੀਸ ਨਹੀਂ—ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਟੈਂਡ ਪੈਕ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਟੀਵੀ ‘ਤੇ ਸੈਮੀਫਾਈਨਲ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਪਾਂਸਰਾਂ ਦੀ ਦਿੱਖ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਲ ਸੁਰਜੀਤ ਹਾਕੀ ਸੁਸਾਇਟੀ ਸੁਰਜੀਤ ਹਾਕੀ ਸਟੇਡੀਅਮ ਵਿੱਚ ਓਲੰਪੀਅਨ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਬੁੱਤ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸੁਰਜੀਤ ਹਾਕੀ ਸੁਸਾਇਟੀ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ: ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਲੰਧਰ ਨਗਰ ਨਿਗਮ ਸਮਾਰਟ ਸਿਟੀ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਸੰਦੀਪ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਈਏਐਸ, ਅਤੇ ਮੇਅਰ ਵਨੀਤ ਧੀਰ ਨੇ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਵਿਰਾਸਤ, “ਬਰਲਟਨ ਪਾਰਕ” ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ “ਓਲੰਪੀਅਨ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਪੋਰਟਸ ਪਾਰਕ” ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ “ਗੁਲਾਬ ਦੇਵੀ ਹਸਪਤਾਲ ਰੋਡ” ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ “ਓਲੰਪੀਅਨ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਮਾਰਗ” ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਸੁਸਾਇਟੀ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ ਇਹ ਵੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਰਾਸਤੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸੁਰਜੀਤ ਹਾਕੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ, ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਲਾਨਾ ਬਜਟ ਵਿੱਚ 25.00 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੀ ਸਾਲਾਨਾ ਗ੍ਰਾਂਟ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਓਲੰਪੀਅਨ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ 42 ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਸਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਖਲਾਅ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ 42ਵੀਂ ਬਰਸੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹਰ ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਚਾਰ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣ ਦਾ ਪ੍ਰਣ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਓਲੰਪੀਅਨ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਦਿਲੋਂ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਹੈ।
ਲੇਖਕ:
ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ, ਪੀ.ਸੀ.ਐਸ. (ਸੇਵਾਮੁਕਤ),
ਸੀ.ਈ.ਓ., ਸੁਰਜੀਤ ਹਾਕੀ ਸੋਸਾਇਟੀ, ਜਲੰਧਰ
ਮੋਬਾਈਲ : 9417100786 | ਈਮੇਲ: iqbalpcs@gmail.com
