ਯਾਤਰਾ ਡਾਇਰੀ-ਗੁਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਡੌਡ-
3 ਜੁਲਾਈ 2025 ਨੂੰ, ਚਾਰ ਸਾਥੀ – ਪਰਮਜੀਤ ਨਿੱਝਰ, ਪਰਮਜੀਤ ਬਾਠ, ਪਰਮਜੀਤ ਡੌਡ ਅਤੇ ਮੈਂ – ਐਡਮਿੰਟਨ (ਅਲਬਰਟਾ) ਤੋਂ ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਯਾਦ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਯਾਤਰਾ ’ਤੇ ਨਿਕਲੇ। ਸਾਡੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਸੀ ਟੁਕਟੋਯਾਟੁਕ, ਜੋ ਕਿ ਐਡਮਿੰਟਨ ਤੋਂ ਲਗਪਗ 3426 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਸਥਿਤ ਹੈ ਤੇ ਕੈਨੇਡਾ ਦਾ ਆਖਰੀ ਕਸਬਾ ਹੈ,ਜਿੱਥੇ ਸੜਕ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਰਕਟਿਕ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਐਂਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਰੈਂਟਲ ਕਾਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੀਪ ਵਾਗੋਨੀਅਰ 4×4 (ਫੁੱਲ-ਸਾਈਜ਼ ਸਪੇਅਰ ਟਾਇਰ ਸਹਿਤ) ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਹਾਈਵੇਅ 43 ਰਾਹੀਂ ਉੱਤਰੀ ਪੱਖ ਨੂੰ ਚੱਲੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਲਾਸਕਾ ਹਾਈਵੇਅ (ਹਾਈਵੇਅ 97) ’ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਦਿਨ 1: ਐਡਮੰਟਨ ਤੋਂ ਫੋਰਟ ਸੇਂਟ ਜੌਨ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੋਲੰਬੀਆ-
ਸਾਡਾ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਵਾਸਤਾ ਫੋਰਟ ਸੇਂਟ ਜੌਨ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ — ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਪਰ ਉਦਯੋਗਿਕ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤੇਲ ਤੇ ਲੱਕੜ ਉਦਯੋਗ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਹਾਲੀਡੇ ਇਨ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰ ਕੇ ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਲਈ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋਏ।
ਦਿਨ 2: ਫੋਰਟ ਸੇਂਟ ਜੌਨ ਤੋਂ ਵਾਟਸਨ ਲੇਕ, ਯੂਕੋਨ-
ਅਸੀਂ ਅਲਾਸਕਾ ਹਾਈਵੇਅ ’ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਉੱਤਰੀ ਬੀਸੀ ਦੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਘਾਟੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਫੋਰਟ ਨੈਲਸਨ ਰਾਹੀਂ ਵਾਟਸਨ ਲੇਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਣੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸਾਈਨ ਪੋਸਟ ਫਾਰੈਸਟ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਉੱਤਰੀ ਵਣਾਂ ਅਤੇ ਨੈਚਰਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਝਲਕ ਮਿਲੀ।
ਦਿਨ 3: ਵਾਟਸਨ ਲੇਕ ਤੋਂ ਡਾਸਨ ਸਿਟੀ, ਯੂਕੋਨ-
ਅਸੀਂ ਰਾਬਰਟ ਕੈਂਪਬੈਲ ਹਾਈਵੇਅ ਰਾਹੀਂ ਡਾਸਨ ਸਿਟੀ ਵੱਲ ਵਧੇ – ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਸ਼ਹਿਰ ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੇ ਦੌਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਕਾਇਮ ਹੈ। ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਫੁੱਟਪਾਥਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਟਾਈਲ ਦੇ ਸਲੂਨ ਸਾਡੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣੇ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮਿਡਨਾਈਟ ਸਨ ਹੇਠ ਚਹਿਲ ਕਦਮੀ ਕੀਤੀ।
ਦਿਨ 4: ਡਾਸਨ ਸਿਟੀ ਤੋਂ ਈਗਲ ਪਲੇਨਜ਼, ਯੂਕੋਨ-
ਅਸੀਂ ਯੂਕੋਨ ਰਿਵਰ ਨੂੰ ਫੈਰੀ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਡੈਂਪਸਟਰ ਹਾਈਵੇਅ (ਹਾਈਵੇਅ 5) ’ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ — 737 ਕਿਮੀ ਲੰਬੀ ਕੱਚੀ ਸੜਕ ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ। ਥਕਾਵਟ ਭਰੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਈਗਲ ਪਲੇਨਜ਼ ਹੋਟਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਹਾੜੀ ’ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ ਤੇ ਜਿੱਥੋਂ ਆਰਕਟਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦਿਨ 5: ਈਗਲ ਪਲੇਨਜ਼ ਤੋਂ ਇਨੁਵਿਕ ਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਟੁਕਟੋਯਾਟੁਕ-
ਸਵੇਰੇ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਡੈਂਪਸਟਰ ਹਾਈਵੇਅ ’ਤੇ ਨਿਕਲੇ। ਪੀਲ ਰਿਵਰ ਅਤੇ ਮੈਕੈਂਜ਼ੀ ਰਿਵਰ ਉੱਤੇ ਫੈਰੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਅਸੀਂ ਆਰਕਟਿਕ ਸਰਕਲ ਤੋਂ ਲੰਘੇ। ਦੁਪਿਹਰ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਇਨੁਵਿਕ, ਨਾਰਥ ਵੇਸਟ ਟੇਰੀਟੋਰੀਜ਼ ਦਾ ਆਖਰੀ ਵੱਡਾ ਟਾਊਨ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਇਥੋਂ ਅਸੀਂ ਇਨੁਵਿਕ–ਟੁਕਟੋਯਾਟੁਕ ਹਾਈਵੇਅ ਰਾਹੀਂ ਆਖਰੀ ਲੰਬਾ ਸਫ਼ਰ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਆਖਿਰਕਾਰ ਟੁਕਟੋਯਾਟੁਕ ਪਹੁੰਚੇ — ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਇਨੂਵਿਆਲੂਇਟ ਕਸਬਾ ਜੋ ਆਰਕਟਿਕ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ’ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਖੜੇ ਹੋਏ — ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ, ਹੇਠਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਖਾਮੋਸ਼ੀ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਏ ਅਤੇ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕਿਨਾਰੇ ’ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕੀਤਾ।
ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ: ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਰਾਹ-
ਅਸੀਂ ਓਹੀ ਰਸਤੇ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਪਰ ਹੁਣ ਨਜ਼ਰੀਆ ਵੱਖਰਾ ਸੀ। ਸਫ਼ਰ ਦੌਰਾਨ ਅਸੀਂ ਜਾਨਵਰ, ਸੁੰਦਰ ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਮਾਣੇ। ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਇੱਕ ਮੋਹਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਿਆ, ਹਰ ਮੋੜ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਯਾਦ ਬਣ ਗਿਆ।
12 ਜੁਲਾਈ 2025 ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਐਡਮਿੰਟਨ ਪਹੁੰਚੇ — ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਪਰ ਦਿਲਚਸਪ ਯਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਅੰਤ ਵਿਚ
ਟੁਕਟੋਯਾਟੁਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੋਈ ਆਮ ਸਫ਼ਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਸੀ ਉੱਤਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦਾ — ਜਿੱਥੇ ਕੁਦਰਤ ਨਿਖਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਰੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਵਰਗੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਥੰਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੀ — ਇਹ ਸੀ ਪਿਆਰ, ਹੌਂਸਲੇ, ਖੋਜ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਗੱਲ। ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਉਤਰੀ ਕੋਨੇ ’ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਅਨੋਖਾ ਤੇ ਯਾਦਗਾਰੀ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ।
