Screenshot
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਚੋਹਲਾ–
ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਚ ਇਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ ਕਿਊਬੈਕ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਬਿਲ-21 ਤੋਂ ਬਾਦ ਬਿਲ 94 ਅਤੇ ਕੈਨੇਡਾ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਬਿਲ ਸੀ -9 ਦੀ ਭਾਰੀ ਚਰਚਾ ਹੈ। ਕਿਊਬੈਕ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਬਿਲ-21 ਜੋ ਸਰਕਾਰੀ ਅਦਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਚਿੰਨ ਪਹਿਨਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਹੈ ਬਿਲ-94 । ਜਿਸ ਤਹਿਤ ਡੇਅ ਕੇਅਰ ਵਰਕਰਾਂ, ਸਰਕਾਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਸਕੂਲਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਅਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਚਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਕੈਨੇਡਾ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਮੁਲਕ ਵਿਚ ਵਧ ਰਹੀ ਧਾਰਮਿਕ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਫਰਤੀ ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬਿਲ ਸੀ-9 ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ, ਧਮਕਾਉਣ, ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਜਾਂ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਨਫਰਤੀ ਤੱਤਾਂ ਖਿਲਾਫ ਸਖਤ ਕਨੂੰਨੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਬਿਲਾਂ ਨੇ ਧਾਰਮਿਕ ਆਜਾਦੀ ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਧਾਰਮਿਕ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਖੁਲ ਕਾਰਣ ਬਣ ਰਹੇ ਨਫਰਤੀ ਮਾਹੌਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਕ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਚਰਚਾ ਛਿੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸਲੀ ਤੇ ਫਿਰਕੂ ਨਫਰਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਸਰਕਾਰੀ ਉਪਾਵਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਇਕ ਦਾਇਰਾ ਹੈ ਪਰ ਕਿਊਬੈਕ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਬਿਲ 94 ਨੇ ਮੁਲਕ ਦੇ ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖ ਸਰੂਪ ਬਨਾਮ ਧਾਰਮਿਕ ਆਜਾਦੀ ਦੇ ਮੁੱਦੇ ਉਪਰ ਵੱਡੇ ਸਵਾਲ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਸਮੂਹਦਾਏ ਦੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਚਿੰਨ ਕੇਵਲ ਧਾਰਮਿਕ ਆਸਥਾ ਤੋ ਅੱਗੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਪਹਿਚਾਣ ਅਤੇ ਰਹਿਤਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਿਊਬੈਕ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਨਵੇਂ ਬਿਲ ਨੇ ਕਾਫੀ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਖੜੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਊਬੈਕ ਦੀ ਇਕ ਹਿਜਾਬ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ ਮੁਸਲਿਮ ਔਰਤ ਆਇਸ਼ਾ ਖਾਨ ਵਲੋਂ ਸੰਪਾਦਕ ਦੇ ਨਾਮ ਲਿਖੇ ਇਕ ਪੱਤਰ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੁਜ ਰਹੀ ਠੇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ-
ਮੈਂ ਕਿਊਬੈਕ ਨਿਵਾਸੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਕਿੱਤਾਮੁਖੀ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਹਾਂ। ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹਾਂ।
ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਕਿਊਬੈਕ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਣਾਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਵੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ਾ ਚੁਣਿਆ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋ ਕੀਮਤੀ ਮਾਨਵੀ ਮੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਿੱਤਾਮੁਖੀ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਪੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਬੋਧਾਤਮਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਖੜਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਸਲ, ਠੋਸ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਣ ਲਈ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਇੱਕ ਵਿਅਸਤ ਸਮਾਂ-ਸਾਰਣੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁਝ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਸੇਵਾ ( ਵਲੰਟੀਅਰਸ਼ਿਪ) ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਖੈਰਾਤੀ ਟਿਕਟਾਂ ਵੇਚਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਮੂਵੀ ਨਾਈਟਾਂ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਮੌਕਿਆਂ ‘ਤੇ ਸਟਾਫ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵੰਡਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਰਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਹੈਲੋ ਕਹਿਣ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ।
ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ, ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦੂਜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਹਨਤੀ ਸਟਾਫ਼ ‘ਤੇ ਕੀ ਫ਼ਰਕ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਵਲੰਟੀਅਰਸ਼ਿਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਲੰਟੀਅਰਸ਼ਿਪ ਮੇਰੇ ਹੋਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਈ। ਇਹ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਹਾਂ ਜੋ ਸਿਰ ਉਪਰ ਸਕਾਰਫ਼ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਹੁਣ ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਬਦਲ ਗਏ ਹਨ। ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਵੈ-ਸੇਵੀ ਕੰਮ ਹੁਣ ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦਿੱਖ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ।
ਅਕਤੂਬਰ, 2025 ਵਿੱਚ ਕੋਲੀਸ਼ਨ ਐਵੇਨਿਰ ਕਿਊਬਿਕ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਅਪਣਾਏ ਗਏ ਕਿਊਬਿਕ ਦੇ ਬਿੱਲ 94 ਦੇ ਤਹਿਤ, ਹੈੱਡ ਸਕਾਰਫ਼ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਸੇਵੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਸਕਾਰਫ ਨਹੀਂ ਹਟਾਉਂਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਲਾਸਰੂਮਾਂ ਅਤੇ ਸਕੂਲ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਮੈਂਬਰ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਤਹਿਤ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਢੱਕਣ – ਜਿਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੰਮ, ਮੇਰੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ, ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ – ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਸਿਹਤ-ਸੰਭਾਲ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਮੇਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ‘ਤੇ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਦਿੱਖ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਅੱਜ, ਕਿਊਬੈਕ ਸਰਕਾਰ ਇਸਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੇਖਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਸਮਰਪਿਤ, ਨੇਕ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਜਨਤਕ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਕਿਵੇਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਝਣ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਸੇਵਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ‘ਤੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਣਚਾਹੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ – ਉਸੇ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ – ਬਹੁਤ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਪੱਖਪਾਤ ਅਤੇ ਵਿਤਕਰੇ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।
ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਸੇਵੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੀ ਗਰੰਟੀ ਹੈ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੇਸ਼ੇ ‘ਤੇ ਵੀ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਉਠਾਏ ਜਾਣਗੇ ? ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਵਕੀਲ ਜਾਂ ਸਿੱਖਿਅਕ ਬਣਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੁਆਰਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ: ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਖਤਮ ਹੋਵੇਗਾ ?
ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਊਬੈਕ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੁੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਬਲਿਕ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਧਾਰਮਿਕ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਭੇਜਦੇ। ਪਰ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਸੇਵੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ – ਇਹ ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਦਰਕਿਨਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਤਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਰਕਹੀਣ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਹੈ । ਇਹ ਸਾਡੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵੰਡੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਇਸ਼ਾ ਖਾਨ ਕਿਊਬੈਕ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਕਿੱਤਾਮੁਖੀ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਹੈ। ( ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ ਗੂਗਲ ਸਰੋਤ)
